കാരക്കോണം സി എസ് ഐ മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലെ നേഴ്സിംഗ് വിദ്യാര്‍ത്ഥിനി ഗ്രീഷ്മയുടെ മരണത്തിനു തൊട്ടു പിന്നാലെ മറ്റൊരു ആത്മഹത്യ കൂടി നടന്നിരുന്നു. അതും ഒരു സ്വാശ്രയകോളേജ് വിദ്യാര്‍ത്ഥി. കുറ്റിച്ചല്‍ ലൂര്‍ദ്ദ് മാതാ എഞ്ചിനീയറിംഗ് കോളേജിലെ എസ് എ ലത്തീഫ്. സംഭവം നടന്നതും ഏതാണ്ട് അടുത്തടുത്ത സ്ഥലങ്ങളില്‍ . എന്നിട്ടും ഗ്രീഷ്മയുടെ മരണത്തിനു ലഭിച്ച വാര്‍ത്താപ്രാധാന്യവും അധികാരികളുടെ ശ്രദ്ധയും രണ്ടാമത്തെ മരണത്തിനു കിട്ടിയില്ല. അതിന് അത്ര ആശാസ്യമല്ലാത്ത ഒരു കാരണം ആദ്യത്തേത് ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയായിരുന്നു എന്നതാണ്. മരണത്തിന്റെ മുന്നില്‍ എല്ലാവരും സമന്മാരാണെന്ന സിദ്ധാന്തം കേരളം ഇപ്പോള്‍ തുടരുന്ന സംരക്ഷണ ലിംഗനീതിയുടെ കാര്യത്തില്‍ പ്രസക്തമല്ല. സ്വാശ്രയമാനേജുമെന്റുകളെ ചൂണ്ടുവിരല്‍ തുമ്പില്‍ നിര്‍ത്താന്‍ കിട്ടിയ ഒരവസരത്തെ രാഷ്ട്രീയമുതലെടുപ്പിനായി ഉപയോഗിക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യമെങ്കില്‍ രണ്ടാമത്തെ മരണത്തിനു പിന്നാലെയും നമ്മുടെ വിദ്യാര്‍ത്ഥിരാഷ്ട്രീയത്തിനും മാധ്യമപ്പടകള്‍ക്കും ഓടാമായിരുന്നു. രണ്ടു മരണങ്ങളും ഒന്നിച്ചെടുത്തുകൊണ്ട് നാടകീയമായ രംഗങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കാമായിരുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ സ്വാശ്രയവിദ്യാലയങ്ങളിലെ സ്ഥിതി ഇതാണെന്ന് അടുത്തടുത്തുള്ള രണ്ടു സംഭവങ്ങളെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പ്രതിഷേധിക്കുമ്പോള്‍ ആരും മൂക്കത്തു വിരല്‍ വച്ചു പോയേനേ. വിവാദങ്ങള്‍ കൊഴുത്തേനേ. അതവര്‍ കളഞ്ഞു കുളിച്ചു. ഗ്രീഷ്മയുടെ മരണത്തെ തുടര്‍ന്ന് രക്ഷാകര്‍ത്താക്കളായി കാട്ടിക്കൂട്ടിയതെല്ലാം വിദ്യാര്‍ത്ഥി സംഘടനകള്‍ക്കാകെ കളങ്കം വരുത്തി വച്ച ഒരു പ്രവൃത്തിയായിപ്പോയി. ഇടതും വലതും വര്‍ഗീയവുമായ എല്ലാം കൂടി ഒത്തൊരുമയോടെച്ചേര്‍ന്ന് എന്തായിരുന്നു ബഹളം! അര്‍ദ്ധരാത്രിയില്‍ തന്നെ വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനത്തിലേയ്ക്ക് മാര്‍ച്ച്. സംസ്ഥാനവ്യാപകമായി പഠിപ്പുമുടക്ക്. കൂട്ടയടി. പരിക്ക്. മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരും ഇത്തവണ വിദ്യാര്‍ത്ഥിനേതാക്കള്‍ക്കൊപ്പം മര്‍ദ്ദനം പങ്കിട്ടു. കൂട്ടത്തില്‍ സമരത്തിനിടയ്ക്ക് ഒരു അദ്ധ്യാപകനും കിട്ടി, സ്കൂള്‍വിദ്യാര്‍ത്ഥിയുടെ അമിതാവേശത്തിന്റെ വക കരണത്തടി! വിദ്യാര്‍ത്ഥി ഐക്യത്തിന്റെ ഒരു ശുഷ്കാന്തി! മരണകാരണം വ്യക്തിപരമാണെന്ന് തെളിയാന്‍ ഒരു ജീവന്‍ കൂടി പൊലിഞ്ഞതോടെ ഒറ്റയ്ക്കും തെറ്റയ്ക്കും തട്ടൊഴിഞ്ഞു. ആടു കിടന്നിടത്ത് പൂടപോലും ഇല്ലാത്ത സ്ഥിതിയായി. ഇനി അധികം കനം വയ്ക്കാത്ത ശബ്ദത്തില്‍ അവിടെയും ഇവിടെയുമായി ചില ഓലിയിടലുകള്‍ , ന്യായീകരണങ്ങള്‍ ... അതും നിലയ്ക്കും, ആരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ലെന്നു വരുമ്പോള്‍ .
വിവേകങ്ങളെ മാറ്റി വച്ചുകൊണ്ടുള്ള കാപട്യത്തിലൂടെയാണ് നമ്മുടെ ‘പുരോഗമനസമൂഹം’ മുന്നേറുന്നത്. എന്തു സത്യസന്ധതയാണ് ഒരു മരണത്തിനു പിന്നാലേ അരങ്ങേറുന്ന അക്രമങ്ങള്‍ക്കു പിന്നിലുള്ളത്. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് നടന്ന രജനിയുടെ മരണവും അനുബന്ധ അക്രമങ്ങളും സമരങ്ങളും സമൂഹത്തെ ഏതെങ്കിലും തരത്തില്‍ മാറ്റിയോ? മരണമാണ് പ്രതിഷേധഹേതുവെങ്കില്‍ അതിനു കാരണമായ സാമൂഹികസാഹചര്യത്തെക്കുറിച്ചല്ലേ യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ വേവലാതിപ്പെടേണ്ടത്? അതിനു പകരം ഞങ്ങള്‍ അക്രമമുണ്ടാക്കിയതും പഠിപ്പു മുടക്കിയതും ഒരു പ്രത്യേകലക്ഷ്യം വച്ചാണെന്നും മരണകാരണം അതല്ലെന്നു തെളിഞ്ഞതു കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ വീട്ടില്‍ പോകുന്നു എന്നുമാണ് നമ്മുടെ യുവജനവിദ്യാര്‍ത്ഥി സംഘടനകള്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ എടുത്ത നിലപാട്. അദ്ഭുതം തോന്നേണ്ടത് ഇപ്പോഴാണ്. സ്വാശ്രയസ്ഥാപനങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല, ഫ്യൂഡല്‍ കാലത്തില്‍ നിന്നുണരാതെ പുലര്‍ന്നുപോകുന്നവയാണ് നമ്മുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളെല്ലാം തന്നെ. അതിനു സര്‍ക്കാര്‍ -സര്‍ക്കാറിതര എന്നു വ്യത്യാസമില്ല. പഠിച്ചതേ പാടൂ എന്നുള്ളതുകൊണ്ട് ‘അന്ധരെ അന്ധര്‍ നയിപ്പൂ’ എന്നു പറഞ്ഞതുപോലെയാണ് അവിടങ്ങളിലെ ഭരണസംവിധാനം . ഒപ്പം വീട്ടില്‍ നിന്നും കൂടി അനുഭവിക്കുന്ന സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങള്‍ എടുത്താല്‍ പൊന്താത്തവിധമാക്കി തീരുന്ന ജീവിതങ്ങള്‍ക്ക് മരണം മാത്രമാണ് അഭയം . വ്യക്തി അനുഭവിക്കുന്ന സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങള്‍ ഏതെങ്കിലുമൊരു വിള്ളലിലൂടെ ആത്മഹത്യയായി പുറത്തു വരുന്നു എന്നു വച്ചാല്‍ ഒരുപാട് ജീവിതങ്ങളെ തലോടിക്കൊണ്ട് പര്യാപ്തമായ കാരണങ്ങള്‍ ഏതു നിമിഷവും പൊട്ടിത്തെറിക്കാവുന്ന നിലയില്‍ നമുക്കിടയില്‍ നില നില്‍ക്കുന്നുണ്ടെന്നര്‍ത്ഥം. വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാതെ കടന്നുപോകുന്ന ഏതു ദിവസമാണ് നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ളത്? പത്രങ്ങളിലെ ഒബിച്വറി പേജുകളിലൂടെ കണ്ണോടിക്കുക. അച്ചടിമഷി പുരളാന്‍ ഭാഗ്യമില്ലാതെപോകുന്നവ എത്ര ! മരണകാരണങ്ങളെ ഒറ്റത്തടിയില്‍ കൊണ്ടു ചെന്നു കെട്ടുന്നത് പലപ്പോഴും യുക്തിക്കു നിരക്കുന്ന പരിപാടിയല്ല. എങ്കിലും സാമൂഹികമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍ ഏതെങ്കിലുമൊരു രാഷ്ട്രീയലക്ഷ്യത്തില്‍ ചെന്നു കുടുക്കി തൊലിപ്പുറം മിനുക്കി താത്കാലികമായി സമാധിയടയുകയും അടുത്ത അവസരത്തിനായി കൊതിയോടെ കൂടുതല്‍ അക്രമാസക്തമായി കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാമൂഹികപരിണാമം അഭിമാനിക്കാന്‍ ഒരു വകയും തരുന്നില്ല.
പാകിസ്താനിലെ മീര്‍വാലഗ്രാമത്തില്‍ പ്രാകൃതമായ ഗോത്രനീതിയുടെ പേരില്‍ കൂട്ടബലാത്സംഗത്തിനിരയായ മുക്താരന്‍ (മുഖ്താര്‍ മായി) തന്റെ പുസ്തകത്തിലെഴുതി* : “ഇവിടെ ഒരു യുവതിയ്ക്കും പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാനോ താനാഗ്രഹിക്കുന്ന പുരുഷനെ വിവാഹം ചെയ്യാനോ ഉള്ള അവകാശമില്ല. വളരെ പ്രബുദ്ധമായ കുടുംബങ്ങളില്‍ പോലും സ്ത്രീകള്‍ക്ക് അവരുടെ രക്ഷിതാക്കളുടെ തീരുമാനം അംഗീകരിക്കേണ്ട ബാധ്യതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് അവര്‍ ജനിക്കുന്നതിനു മുന്‍പു തന്നെ തീരുമാനമെടുത്താല്‍ എന്താണ്?” സ്വന്തം താത്പര്യമനുസരിച്ച് ഇഷ്ടപ്പെട്ടയാളെ വിവാഹം ചെയ്ത പെണ്‍കുട്ടിയെ ‘വളര്‍ത്തുദോഷമുള്ളവളായി’ മുദ്രകുത്തി മാനം രക്ഷിക്കാന്‍ സഹോദരന്മാര്‍ അവളുടെ ഭര്‍ത്താവിനെ കൊന്ന കഥയും കോടതി വെറുതേ വിട്ട ദമ്പതികളെ പുറത്ത് വച്ച് കുടുംബക്കാര്‍ കൊലപ്പെടുത്തിയ കഥയും അവര്‍ എടുത്തെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. എഴുത്തും വായനയുമില്ലാത്ത സമൂഹത്തിന്റെ, ജിര്‍ഗകള്‍ ( ഗ്രാമസഭകള്‍ ) വിലപേശലിലൂടെ ന്യായാന്യായങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കുന്ന ഗ്രാമീണരുടെ ഇതേ അവസ്ഥയല്ലേ നമ്മുടെ നാട്ടിലും നിലനില്‍ക്കുന്നത്? എന്താണ് വ്യത്യാസം? നമ്മളൊക്കെ നെരൂദയെ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്. മസ്തോയികളൊ ഗുജാറുകളോ അതൊന്നും വായിച്ചിരിക്കില്ല. എന്നാലെന്ത്? രണ്ടുപേര്‍ ചുംബിക്കുമ്പോള്‍ ലോകം മാറുകയല്ല ‘നാറുകയാണെന്ന്’ എന്ന് അവര്‍ക്കറിയാം, നമുക്കുമറിയാം. അതുകൊണ്ട് മാനത്തിന്റെ പേരില്‍ നാം കുട്ടികളില്‍ കുറ്റബോധം ഊട്ടിയുറപ്പിച്ച് അവര്‍ക്ക് സ്വയം മരണശിക്ഷയ്ക്കുള്ള വഴിയൊരുക്കിക്കൊടുക്കുന്നു. എന്തു വ്യത്യാസം?
തുടക്കത്തിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുപോകാം. സമാനസാഹചര്യങ്ങളില്‍ (പ്രണയമല്ല, അസഹ്യാവസ്ഥയിലുള്ള നൈരാശ്യമാണ് മരണത്തെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നത്. അത് വ്യക്തിപരമല്ല. തീര്‍ച്ചയായും പരിസരങ്ങള്‍ക്ക് അതില്‍ പങ്കുണ്ട്) മരിച്ച രണ്ടു വിദ്യാര്‍ത്ഥികളില്‍ ഒരാളുടെ മരണം മാത്രം എങ്ങനെയാണ് സമൂഹത്തിനു ഇളകാനുള്ള കാരണമായി തീരുന്നത്? ലിംഗപരമായ സ്വത്വം തന്നെ. കേരളസര്‍വകലാശാല ഗ്രീഷ്മയുടെ മരണം അന്വേഷിക്കാന്‍ സമിതിയെ നിയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. ലത്തീഫിന്റെ മരണം അന്വേഷിക്കാന്‍ ആരാണാവോ?പെണ്കുട്ടികളുടെ രക്ഷയെക്കരുതി സ്കൂളുകളില്‍ ഇപ്പോള്‍ പ്രിന്‍സിപ്പാള്‍മാര്‍ കണ്‍‌വീനറായി എസ് ഐ റാങ്കിലുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ മേല്‍ നോട്ടത്തില്‍ പ്രാദേശികജാഗ്രതാസമിതികള്‍ രൂപീകരിച്ചു വരുന്ന കാലമാണ്. പെണ്കുട്ടികളുടെ മേല്‍ രണ്ടല്ല, നാലു കണ്ണും തുറന്നുപിടിക്കാന്‍ സന്നദ്ധമാവുന്നു സമൂഹം. അവരെ ഒരു തരത്തിലും വെറുതേ വിടാന്‍ നാം ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ലെന്ന്. കൊള്ളാം. പെണ്കുട്ടികളുടെ സദാചാരത്തിന്മേല്‍ തുറുകണ്ണുകളുമായിരുന്ന് ഒരു സമൂഹം ഉന്നതിയിലെത്തുമെങ്കില്‍ എത്തട്ടേ. പക്ഷേ അമിതമായ സംരക്ഷണവ്യഗ്രത, ജീവനുള്ള സത്തകളുടെ സ്വാഭാവിക വളര്‍ച്ചയെ മുരടിപ്പിക്കും എന്നതിനാണ് തെളിവുകള്‍ കൂടുതലുള്ളത് . കൂട്ടത്തില്‍ ഈ വ്യഗ്രത മാനസികരോഗമായി തീരുകയും ചെയ്യും. (ഇതു നോക്കുക) ഉള്ള രണ്ടു കണ്ണും കടം വാങ്ങിയ കണ്ണുകളും കൂടി മറ്റൊരാളെ നോക്കിപേടിപ്പിക്കാന്‍ വിനിയോഗിക്കുന്ന വ്യക്തിയെങ്ങനെ സ്വയം നോക്കും. ഇവരെപ്പറ്റിയാണെന്നു തോന്നുന്നു കുമാരനാശാന്‍ പറഞ്ഞത് “വണ്ടേ നീ തുലയുന്നു, വിളക്കും കെടുത്തുന്നിതേ..” നമ്മുടെ സമൂഹം കൂട്ടത്തോടെ ഞരമ്പുരോഗത്തിന്റെ വഴിയിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയിലാണ്. അതിന്റെ ഒരു അദ്ധ്യായമാണ് കാരക്കോണത്തു കണ്ടത്. അത് ഒരു തുടര്‍ച്ചയാണ്. വേറെയുമുണ്ട്. അസുഖം മൂര്‍ച്ഛിക്കുമ്പോഴെങ്കിലും കാപട്യം കളയുമോ എന്നു മാത്രമേ ചിന്തിക്കാനുള്ളൂ. പക്ഷേ ചിന്ത.. അതെന്താണ് ?
* In the name of Honour
അനു :
പച്ചക്കുതിരയില്‍ ബിന്ദുകൃഷ്ണന്റെ കവിത, അതിഥി.
“......വെയില്‍ മഴ മഞ്ഞെല്ലാം അകത്തു കടന്ന് വിളയാടി
നഗ്നതയില്‍ മൂര്‍ച്ചകള്‍ തറഞ്ഞ്
ആത്മരക്ഷയ്ക്കൊന്നുമില്ലാതെ
ഉള്‍ച്ചൂടില്‍ പൊള്ളിപ്പുറത്തുച്ചാടുമ്പോള്‍
പുറത്തു കാത്തു നില്‍പ്പുണ്ടാവും ചെറു ചിരിയോടെ
വിവേകം.
ഇല്ല, ആദ്യം വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവന്‍ കേട്ടിരിക്കില്ല
അവനെപ്പോഴും വൈകിയെത്തുന്നവന്‍. ”
(ഉദ്ധരിച്ചതെന്തിനു വേണ്ടിയായാലും സാന്ദര്‍ഭികമായി പറയട്ടേ.... പ്രണയത്തിനെതിരാണ് ഈ കവിതയും..)
