March 26, 2008

ഓര്‍മ്മകളിലെ തീനാളങ്ങള്‍




സ്വജീവിതാഖ്യാനങ്ങളിലെ ‘ഞാന്‍’ അതിസങ്കീര്‍ണ്ണമായ കര്‍ത്തൃത്വമാണ്. ‘തന്നെ’ കേന്ദ്രമാക്കി നിര്‍ത്തി ചുറ്റുപാടുകളെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്ന താന്‍പോരിമയാവാം അത്, മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ വിനീതനായി മാറിനിന്നുള്ള സത്യസന്ധങ്ങളായ സാക്ഷ്യങ്ങളുമാവാം. രാവണന്‍ കോട്ടയ്ക്കുള്ളിലെന്ന പോലെ നോട്ടങ്ങളും വിശകലനങ്ങളും എതു നിമിഷവും കുഴമറിയാം. ഏതായാലും ‘ഞാന്‍’ എന്ന ബോധത്തെ കീഴ്‌സ്ഥായിയില്‍ നിര്‍ത്തുന്നതാണ് ആത്മകഥാഖ്യാനങ്ങളെ മികച്ചതാക്കുന്ന ഘടകം എന്നൊരു സാമാന്യധാരണയുണ്ട്. എപ്പോഴും ശരിയാവണമെന്നില്ല, ഈ സങ്കല്പം. സംക്രമണകാലങ്ങളില്‍ സമൂഹത്തിനു മുന്നില്‍ പതാകാവാഹകരായി നടക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട ധ്രുവനക്ഷത്രങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങളില്‍ പ്രത്യേകിച്ചും.

കര്‍മ്മബഹുലമായി 86 വര്‍ഷം നീണ്ട ഒരു സാര്‍ത്ഥക ജീവിതത്തിന്റെ വിവിധകാലയളവിലെ അലച്ചിലും കടച്ചിലും അടയാളപ്പെടുത്തിയ മൂന്നു ഖണ്ഡങ്ങളാണ് ‘കര്‍മ്മവിപാകം’ എന്ന ആത്മകഥാ സമാഹാരത്തിലുള്ളത്. (1896-ലായിരുന്നു വെള്ളത്തിരുത്തിത്താഴത്ത് രാമന്‍ ഭട്ടതിരിപ്പാട് എന്ന വി ടി യുടെ ജനനം) സത്യത്തിലത് വെവ്വേറെ രചിച്ച് പിന്നീട് കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്ത മൂന്നു പുസ്തകങ്ങളുടെ സമവായമാണ് (കണ്ണീരും കിനാവും, ദക്ഷിണായനം, കര്‍മ്മവിപാകം). ‘ആത്മകഥാപരമായ’ എതാനും ലേഖനങ്ങള്‍ എന്നാണ് വി ടി തന്നെ വിനീതനായി ആമുഖത്തില്‍ അവയെ വിളിക്കുന്നത്. ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ആ അനുഭവഖണ്ഡങ്ങളുടെ സാമൂഹിക വിവക്ഷകള്‍ക്ക് കാലികമായ നൈരന്തര്യമുണ്ട്. ഭാഷാപരമായ ഉള്ളിണക്കവും. അടുത്തകാലത്ത് അനുഭവകഥനങ്ങള്‍ക്ക് ഇന്നു വന്നുച്ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള വിലോഭനീയത ഭാവുകത്വത്തിനു നിറം പകരുന്നതിനു മുന്‍പ് തന്നെ വി ടിയുടെ ആത്മകഥനങ്ങളെ മലയാളി നെഞ്ചേറ്റിയിരുന്നു. സാമൂഹികധാരകളെ വൈയക്തിക സത്തകള്‍ പുഷ്കലമാക്കുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ വഴി കാട്ടിത്തന്നുകൊണ്ടായിരുന്നു അത്. അല്ലാതെ വ്യക്തിനിഷ്ഠമായ അനുഭവത്തിന്റെ അപൂര്‍വത എന്ന ക്ലീഷേയാലല്ല.

എന്നാല്‍ മാറിയകാലം വി ടിയുടെ വ്യക്തിത്വത്തെ ഒരു അപൂര്‍വതയാക്കാതിരിക്കുന്നില്ല. ചരിത്രത്തിന്റെ നിര്‍ബന്ധനിമിഷങ്ങള്‍ വളമിട്ടു പുലര്‍ത്തിയ ‘തന്റേടം’ കെട്ടുക്കാഴ്ചയും എടുപ്പുകുതിരകളുമായി ഇന്നുമുണ്ട് സമൂഹത്തില്‍. പക്ഷേ അവലംബിക്കുന്നതു ഇടവഴികളും കുറുക്കുവഴികളുമാണെന്നു മാത്രം. അതറിയാന്‍ നൂറോളം വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പുള്ള അനുഭവപാഠങ്ങളിലേയ്ക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിയേണ്ടതുണ്ട് . അതു തന്നെയാണ് വി ടിയുടെ കൃതിയെ നിരന്തരം പ്രസക്തമാക്കുന്ന വാസ്തവവും. മലയാളത്തിലെ എണ്ണം പറഞ്ഞ ആത്മകഥകളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ പ്രധാന സ്ഥാനം തന്നെയുണ്ട് ‘കണ്ണീരും കിനാവും‘ എന്ന രചനയ്ക്ക്. വി ടി എന്ന സാമൂഹികസത്തയ്ക്ക് അരങ്ങൊരുങ്ങിയ ചായ്പ്പുകളുടെ രേഖാചിത്രങ്ങളാല്‍ സമൃദ്ധമാണ് ഈ ഭാഗം. സാമൂഹികമാറ്റത്തിന് അക്ഷരചൈതന്യത്തെ സഫലമായി ഉപയോഗിച്ച വ്യക്തി, അക്ഷരപ്പിച്ച നേടിയത്, ശാസ്താംകാവിലെ ശാന്തിപ്പണിക്കിടയില്‍, ഇത്തിരിയോളം പോന്ന ഒരു പെണ്‍കിടാവില്‍ നിന്നുമാണെന്നും അതു തന്റെ പതിനെട്ടാമത്തെ വയസ്സിലായിരുന്നെന്നും തുറന്നു പറയുമ്പോള്‍, സ്ഥിരോത്സാഹം സജീവമായ ഒരു കര്‍മ്മമണ്ഡലത്തിന്റെ പണിക്കുറ തീര്‍ത്തതെങ്ങനെയെന്നുള്ളതിന്റെ അന്യാപദേശയും ആ അനുഭവഖണ്ഡത്തെ വായിക്കാമെന്ന തിരിച്ചറിവിലാണ് നാമെത്തുക. ശിക്ഷയുടെ കാഠിന്യം സഹിക്കവയ്യാതെ കുഞ്ചുണ്ണി നമ്പൂതിരിപ്പാടിനെ പിന്നില്‍ നിന്നു ചക്ക കാണിച്ച വി ടിയിലെ നിഷേധം ഇതുപോലെ തന്നെ നീട്ടിയെടുക്കാവുന്ന രൂപകമാണ്. അവിടെ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ജടിലതകളില്‍ കുടുങ്ങി, വീണ്ടുവിചാരമില്ലാതെ പുലര്‍ന്ന ഒരു മനസ്സിന്റെ പരിവര്‍ത്തനമാണ് നടന്നതെങ്കില്‍ പില്‍ക്കാലത്ത് അന്ധകാരത്തില്‍ കിടന്നു തപിച്ച ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സമൂല മാറ്റത്തിനു വിളക്കു വച്ചു എന്ന വ്യത്യാസം മാത്രം.

‘കണ്ണീരും കിനാവും’ ആത്മാലാപനപരമാണ്. ‘അദ്ധ്വാനിക്കുന്ന വര്‍ഗത്തിന്റെ ചുമലിലിരുന്ന് ഉറക്കം തൂങ്ങുന്ന ജന്മിത്വമായി സ്വയം ഉപദര്‍ശിക്കുകയും ‘ഈ വ്യവസ്ഥിതി മാറിയേ തീരൂ’ എന്ന് ആക്രോശിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഭാഷയുടെ കാവ്യാത്മകത ഒന്നു പ്രത്യേകമാണ്. ഇതില്‍ നിന്ന് പ്രകടമായ വ്യത്യാസമുണ്ട്, ‘ദക്ഷിണായന’ത്തിന്. ജീവിതത്തിന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം തുടങ്ങുന്നതും സ്വന്തം കര്‍മ്മമണ്ഡലവും ലക്ഷ്യവും സ്വയം നിര്‍ണ്ണീതമായി തീരുന്നതുമാകാം ആഖ്യാനരീതിയെ പോലും മാറ്റി മറിക്കുന്ന ഈ വ്യത്യസ്തതയ്ക്കു കാരണം. ഉപജീവനം തേടി തിരുവനന്തപുരത്തേയ്ക്കുള്ള യാത്രയാണ് ‘ദക്ഷിണായനം‘. ബ്രാഹ്മണജീവിതത്തിന്റെ ജീര്‍ണ്ണമുഖം കുറെകൂടി വാസ്തവോക്തിവൈചിത്ര്യം നേടുന്നതിവിടെയാണ്. ശുദ്ധാശുദ്ധങ്ങളെ പ്രശ്നവത്കരിക്കുന്ന നിരവധി സംഭവങ്ങളുണ്ട് ഇതില്‍. തിരുവനന്തപുരത്തെ ഊട്ടുപുരയില്‍ കാക്കക്കൊത്തിന്നുകയും തിരിഞ്ഞിരുന്ന് കാഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഉച്ചിഷ്ടം ജാത്യാഭിമാനത്തിന്റെ കൊടി ഉയര്‍ത്തിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന നമ്പൂതിരിമാര്‍ തന്നെ തിന്ന് ഏമ്പക്കം വിട്ടു പോകുന്നതും ശുദ്ധജലം നിറച്ചു വച്ചിരിക്കുന്ന കല്‍ത്തൊട്ടിയില്‍ വെള്ളം കോരിക്കൊടുക്കാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഉണ്ണിനമ്പൂതിരി അതില്‍ തന്നെ മൂത്രമൊഴിക്കാറുണ്ടെന്ന സത്യം തുറന്നു സമ്മതിച്ചതും ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. മുറജപത്തിന്റെയും തിരുന്നാളാഘോഷത്തിന്റെയും കലവറയില്ലാത്ത ദക്ഷിണകളും സൌജന്യസദ്യകളുമല്ല, തൃശ്ശിവപേരൂരിലെ യോഗക്ഷേമവും മംഗളോദയവുമാണ് ഒരു വി ടിയെ വാര്‍ത്തെടുത്തത് എന്നതിന്റെ നേര്‍സാക്ഷ്യവുമിവിടുണ്ട്. 1930-ല്‍ ‍(കൊല്ലം 1105) ഇടക്കുന്നിയിലെ യോഗക്ഷേമസഭയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ചരിത്രത്തിലേയ്ക്കു കടന്ന ‘അടുക്കളയില്‍ നിന്ന് അരങ്ങത്തേയ്ക്ക്’ എന്ന നാടകത്തിന്റെ (പ്രഹസനം എന്നാണ് വി ടി വിളിക്കുന്നത്) ആവിര്‍ഭാവത്തിനു പിന്നിലെ ആകസ്മികതയും നിയോഗവും വരച്ചിട്ടുകൊണ്ടാണ് ‘ദക്ഷിണായനം’ അവസാനിക്കുന്നത്. ഏതു ചരിത്രവിസ്മയങ്ങള്‍ക്കും അതുണ്ട്.

രചയിതാവിനെ കവച്ചു വയ്ക്കുന്ന പ്രശസ്തി നേടിയെടുത്ത അപൂര്‍വം മലയാള രചനകളില്‍ ഒന്നായി വരുമെങ്കിലും ‘അടുക്കളയില്‍ നിന്ന് അരങ്ങത്തേയ്ക്ക്’ ഒരു പൂമെത്തയായിരുന്നില്ല. നാടകമവതരിപ്പിക്കാന്‍ ഏര്‍പ്പെട്ട കഷ്ടപ്പാടുകള്‍ വിശദമായി തന്നെ വി ടി തുടര്‍ന്ന് ‘കര്‍മ്മവിപാകത്തില്‍’ വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. ജീവന്‍ വരെ അപകടത്തിലായ സന്ദര്‍ഭങ്ങളെ. അതുമാത്രമല്ല. ബഹുകാര്യവ്യഗ്രനായി സമൂഹത്തിന്റെ ഉച്ചവെയിലില്‍ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഇറങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന വി ടി യാണ് ‘കര്‍മ്മവിപാക’ത്തിലെ കാതല്‍. ഇവിടെ സ്വരം ഉച്ചവും വിമര്‍ശനം ശക്തവുമാണ്. ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് മിഴിവ് കൂടുതലാണ്. നിലപാട് സുവ്യക്തമാണ്. നമ്പൂതിരിയെ മനുഷ്യനാക്കാന്‍ വി ടി ആഹ്വാനം നല്‍കിയ വിപ്ലവങ്ങള്‍ സ്വജാതി വിവാഹം, ഘോഷാബഹിഷ്കരണം, വിധവാ വിവാഹം, മിശ്രവിവാഹം ഒക്കെ വിശദാംശങ്ങളോടെ ആവിഷ്കാരം നേടുന്നുണ്ട് ഈ ഖണ്ഡത്തില്‍. 1921-ലെ അഹമ്മദാബാദിലെ കോണ്‍ഗ്രസ് സമ്മേളനത്തില്‍ വി ടി പങ്കെടുത്തിരുന്നു. കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ അംഗമായിട്ടല്ല, അതിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുമില്ല. എങ്കിലും ഉത്കടമായ ദേശീയവികാരത്തിന്റെ അലകളില്‍ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു നില്‍ക്കാന്‍ വയ്യ എന്ന അവസ്ഥയാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തെപ്പോലും പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ദേശാന്തരഗമനത്തിന് വി ടിയിലെ പരിഷ്കര്‍ത്താവിനെ സജ്ജനാക്കിയ ഘടകം. എന്നാല്‍ ‘സഖാവുണ്ണി’ എന്ന ആഖ്യാനത്തിന് ഒരു തൂലികാചിത്രത്തിന്റെ പരിധിയിലൊതുങ്ങാത്ത, വേറിട്ട രാഷ്ട്രീയ ധ്വനികളുണ്ട് എന്ന് ഇന്നു നമുക്ക് തോന്നിക്കൂടായ്കയില്ല.

-------------------------------------------------------------------------------------


കര്‍മ്മവിപാകം
വി ടി ഭട്ടതിരിപ്പാട്
ഡി സി ബുക്സ്

March 21, 2008

വടി പിടിച്ച കൈയുകള്‍



“അസംബ്ലിയ്ക്കുള്ള അറിയിപ്പു കിട്ടുമ്പോള്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് ആകെ അമ്പരപ്പായിരുന്നു. പതിവില്ലാതെ ഈ ഉച്ച നേരത്ത് എന്തിനാണാവോ ഒരു അസംബ്ലി? ആ ചോദ്യവും കൊളുത്തി വച്ചാണ് പൈനാവ് മോഡല്‍ റസിഡന്‍ഷ്യല്‍ സ്കൂളിലെ ഇരുനൂറോളം കുട്ടികള്‍ അന്ന് അസംബ്ലിക്കെത്തിയത്.

മരണം വരെ മനസ്സില്‍ നിന്ന് മായാന്‍ ഇടയില്ലാത്ത ഒരു കാഴ്ചയാണ് കാണാന്‍ പോകുന്നതെന്നു കുട്ടികളോ മറ്റു ടീച്ചര്‍മാരോ അപ്പോഴും കരുതിയില്ല. പെട്ടെന്നു മറച്ചു പിടിച്ചിരുന്ന ചൂരല്‍ വടി നീട്ടി മീനാക്ഷി ടീച്ചര്‍ സ്വന്തം കൈയില്‍ ആഞ്ഞാഞ്ഞ് അടിച്ചു. ഒന്ന്.. രണ്ട്.. മൂന്ന്...
ആ കാഴ്ച കാണാനാവാതെ കുട്ടികള്‍ അവരുടെ കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകള്‍ മുറുകെ അടച്ചു കളഞ്ഞു.” (വനിത, മാര്‍ച്ച് 1-14, 2008)

ശാരീരിക ശിക്ഷയില്ലാത്ത ആദ്യത്തെ ജില്ലയായി ഇടുക്കി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ രണ്ടോമൂന്നോ ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷമാണ് ഈ സംഭവം പൈനാവില്‍ നടക്കുന്നത്. മലയാള മനോരമ മുന്‍പേജില്‍ തന്നെ ഫീച്ചറിന്റെ എല്ലാ വര്‍ണ്ണ ശബളിമയോടെയും വാര്‍ത്ത നല്‍കി. സ്പോര്‍ട്സ് മത്സരങ്ങള്‍ക്ക് സ്കൂളിന് ട്രോഫിയോടൊപ്പം കിട്ടിയ സമ്മാനത്തുക ഹോസ്റ്റല്‍ മുറിയിലെ പെട്ടിയില്‍ നിന്നും എതോ കുട്ടി കട്ടെടുത്തു. ആരാണെന്നറിയാന്‍ മാര്‍ഗമില്ല. കുട്ടികള്‍ കുരുത്തക്കേടു കാണിക്കുന്നതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ടീച്ചര്‍ക്കാണല്ലോ എന്നു പറഞ്ഞാണ് മീനാക്ഷിക്കുട്ടി ടീച്ചര്‍ സ്വയം ശിക്ഷിച്ചത്. വല്ലാത്ത കുറ്റബോധത്തോടെ ചെയ്ത കുറ്റം ഏറ്റു പറഞ്ഞു കുട്ടി മുന്നോട്ടു വന്നതാണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും ഹൃദ്യമായ വശം.

ഉള്‍പ്രദേശത്തുള്ള ഒരു സ്കൂളില്‍ നടന്ന ഒരു ചെറിയ സംഭവം മനോരമ വാര്‍ത്തയാക്കിയതോടെ കേരളം മുഴുവനറിഞ്ഞു. ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസഉപദേശക സമിതിയുടെയും യു ജി സി യുടെയും ചെയര്‍മാനായിരുന്ന പ്രൊഫ. യശ്പാല്‍ കൂടിയുള്ള വേദിയില്‍ വച്ച് വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രി എം എ ബേബി മീനാക്ഷിക്കുട്ടി ടീച്ചറെ അദ്ധ്യാപകര്‍ക്കുള്ള ഉത്തമ മാതൃകയാക്കി സദസ്സിനു പരിചയപ്പെടുത്തുകകൂടിയുണ്ടായി. അതീവ സങ്കോചത്തോടെയാണ് ടീച്ചര്‍ അന്ന് എഴുന്നേറ്റു നിന്നത്. അതിന്റെ കാരണം വനിതയുടെ ലേഖികയോട് അവര്‍ വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു :“ഒരു നിമിഷം തോന്നിയ വട്ടായിരുന്നു എന്റെ സ്വയം ശിക്ഷ.”
പക്ഷേ ആരു കേള്‍ക്കാന്‍?

പഠിപ്പിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ മുന്നില്‍ വച്ച് മറ്റൊരു മാര്‍ഗവും തെളിയുന്നില്ലെങ്കില്‍ പോലും ഒരു അദ്ധ്യാപിക സ്വയം ശാരീരികമായി ശിക്ഷിക്കുന്നത്, ഒരു നല്ല മാതൃകയാവുമോ? അതും ശരിതെറ്റുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം ഇനിയും ഉറച്ചിട്ടില്ലാത്ത കൌമാരക്കാരികളുടെ മുന്നില്‍ ? തെറ്റ്, സ്വയം എറ്റെടുക്കുന്നതു പോലെയല്ല, അതിനു ശിക്ഷ സ്വയം വിധിക്കുകയും അതു മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. മറ്റൊരാളിനെ അടിക്കുന്നതിന്റെ പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന മാനസികഭാവങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് തന്നെ അടിക്കുന്നതിന്റെയും പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. ഒരേ നാണയത്തിന്റെ രണ്ടു വശങ്ങള്‍. രണ്ടു ശിക്ഷാവിധിയിലും ശാരീരികമായ കടന്നുകയറ്റമുണ്ട്. മറ്റൊരാളെ അടിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ദേഷ്യമാണ് സ്വയം തീര്‍ക്കുന്നത് എന്നു വരുന്നത് അടിയേക്കാള്‍ മെച്ചപ്പെട്ട മാനസികാവസ്ഥയാണോ? തീര്‍ച്ചയായുമല്ല. മറ്റൊന്നുകൂടിയുണ്ട്, കേരളത്തില്‍, പ്രത്യേകിച്ചും താഴ്ന്ന വരുമാനക്കാരായ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കിടയില്‍ വ്യാപകമായ ഒന്നാണ് മസോക്കിസ്റ്റ് പ്രവണത. ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്ന കുട്ടികളില്‍ ഭൂരിപക്ഷവും തന്റെ ശരീരത്തില്‍ സ്വയം ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നവരാണ്. ആണുങ്ങളെല്ലാം തന്നെ നോക്കി വൃത്തികേടുകള്‍ പറയുന്നത് താന്‍ മോശമായതുകൊണ്ടാണ് എന്നു പറഞ്ഞ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞ ഒരു പത്താംക്ലാസുകാരിയെ എനിക്കറിയാം. അതിന്റെ കൈത്തണ്ട മുഴുവന്‍ ബ്ലെയിഡു കൊണ്ടു വരഞ്ഞ പാടുകളായിരുന്നു. അതു മരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ചെയ്തതല്ല, താന്‍ ചീത്തയായതു കൊണ്ട് ചീത്തയാണെന്ന് മറ്റുള്ളവര്‍ ബോധിപ്പിക്കുന്ന സമയമെല്ലാം അവള്‍ സ്വകാര്യമായി സ്വയം വേദനിപ്പിച്ചതിന്റെ തെളിവുകളായിരുന്നു. ഒരു അദ്ധ്യാപിക അസംബ്ലിയില്‍ അതേ മനോഭാവത്തെ അനുവര്‍ത്തിച്ചു കാണിക്കുന്നതോടു കൂടി, ആ പ്രവൃത്തി വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രിയും വിദ്യാഭ്യാസവിചക്ഷണനും പൊതുധാരാപത്രവുമെല്ലാം മാതൃകയാണെന്നു വാഴ്ത്തുന്നതോടെ സംഭവിക്കുന്നതെന്തായിക്കും. അതു ആരോഗ്യമുള്ളൊരു മാനസികാവസ്ഥ സൃഷ്ടിക്കില്ല. ബാല്യകാലത്തെ ശക്തമായ ചോദനകള്‍ മറക്കില്ല എന്നുള്ളതു കൊണ്ട് ‘ടീച്ചര്‍‘ സ്വയം അടിക്കുന്ന കാഴ്ച അവരെ ഭാവിയില്‍ എങ്ങനെയാണ് സ്വാധീനിക്കാന്‍ പോകുന്നത് എന്ന് ഒന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടതല്ലേ. (അതിവൈകാരികതയുടെ ആലങ്കാരിക ഭാഷയിലാണെങ്കിലും വനിതയിലെ ഫീച്ചെറെഴുതിയ ലേഖിക ചില ദിശാസൂചികളിട്ടുണ്ട്, അറിയാതെ !)

ദക്ഷിണാഫ്രിക്കയിലെ ടോള്‍സ്റ്റോയ് ഫോമിലെ രണ്ടു കുട്ടികള്‍ ഏതോ സദാചാരവിരുദ്ധപ്രവൃത്തിയിലേര്‍പ്പെട്ടതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം സ്വയം എറ്റെടുത്ത് ഗാന്ധിജി ഏഴുദിവസത്തെ ഉപവാസം വരിച്ചിരുന്നു. 1911-12 വര്‍ഷങ്ങളിലാണ്. ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ ഭീകരതയും ബീഭത്സതയും ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ പിന്നെ നാലരമാസക്കാലം ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം കൊണ്ടു മാത്രം കഴിയുമെന്നും അദ്ദേഹം ശഠിച്ചു. (എന്റെ സത്യാന്വേഷണപരീക്ഷണങ്ങള്‍) കൌമാരക്കാരെ ആണ്‍ പെണ്‍ ഭേദമില്ലാതെ ഒന്നിച്ചു കുളിക്കാനും ഉറങ്ങാനും അനുവദിച്ചിരുന്നിടത്താണ് ഈ സദാചാരവിരുദ്ധത. എന്തായിരുന്നു തെറ്റെന്നറിയില്ല. ഗാന്ധിജി അനുഷ്ഠിച്ച ഉപവാസത്തിന്റെ ഫലം എന്തായി എന്നുമറിയില്ല. മാര്‍ഗദര്‍ശകരുടെ സ്വയംശിക്ഷ അഭികാമ്യമായ ഒന്നാണെന്നു പൊതുബോധം തീരുമാനിക്കുന്നതിന്റെ വേര് ഒരു പക്ഷേ ഇവിടെ നിന്നാകാം. മതനിഷ്ഠമായ ധാര്‍മ്മിക നീതിയായിരുന്നു ഗാന്ധിജിയുടേത്. അതിന്റെ സ്വാധീനം വളരെ പതുക്കെയാണ് കുറ്റവാളിയില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ ആരംഭിക്കുക. ശാരീരികമായ പീഡനം കണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ അബോധത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്നതും അതേ പ്രവര്‍ത്തനം തന്നെയായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്കൊരു ഉറപ്പുമില്ല.

സാഡിസ്റ്റിക് താത്പര്യങ്ങളുടെ കൂത്തരങ്ങായ നമ്മുടെ സ്കൂളുകളില്‍ മീനാക്ഷിക്കുട്ടി ടീച്ചര്‍ വേറിട്ടൊരു സ്വരമാണെന്നു സമ്മതിക്കുന്നു. ടീച്ചറിന്റെ പ്രവൃത്തിയിലെ ആത്മാര്‍ത്ഥത കാണാതെയോ അതിനെ ഇടിച്ചു കാട്ടാനോ അല്ല ഇതെഴുതുന്നത്. അദ്ധ്യാപിക എന്ന നിലയില്‍ അവര്‍ ചെയ്തിട്ടുള്ളതില്‍ വച്ച് എറ്റവും താഴേ തട്ടിലെ പ്രവൃത്തിയായിരുന്നിരിക്കാം ഇത്. (ഒരു നിമിഷത്തെ ഭ്രാന്ത് എന്ന് ടീച്ചര്‍ തന്നെ പരയുന്നു) നല്ലതൊന്നും കാണാതെ, എന്തുകൊണ്ട് അത്ര ആശാസ്യമല്ലാത്ത ഈ പ്രവൃത്തി കണ്ട് മാതൃകയാക്കുന്നു എന്നാണ് ചോദ്യം. അതിനൊരു ഉത്തരമേയുള്ളൂ. സമൂഹത്തിന് നല്ല പ്രവൃത്തിയേക്കാള്‍ ആവശ്യം വിഗ്രഹങ്ങളെയാണ്. വൈകാരികത കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് വിഗ്രഹങ്ങളുടെ ആകര്‍ഷിക്കാനുള്ള കഴിവും കൂടും. അതറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് ബൂര്‍ഷ്വാ പത്രം പോയ വഴിയേ മന്ത്രിയും പോയി. വിദ്യാഭ്യാസ വിചക്ഷണനും പോയി. എല്ലാവര്‍ക്കുമറിയാം ചെയ്യുന്നതിലെ അസംബന്ധം. പക്ഷേ തിരിച്ചുപോക്കില്ല. ശരിയായ കാഫ്കേയിയന്‍ ചുറ്റുപാട്. ഇതല്ലേ “സമ്മിതി നിര്‍മ്മാണം’(manufacturing consent) എന്നു വിളിക്കുന്ന സംഗതി ?

അനുബന്ധം:
ബാള്‍ട്ടിമൂര്‍ നഗരത്തിലെ ഒരു കോളെജിലെ അദ്ധ്യാപകന്‍ തന്റെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് ഒരു പ്രോജെക്ട് കൊടുത്തു. ചേരിപ്രദേശത്തു താമസിക്കുന്ന 200 സ്കൂള്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികലെ കണ്ടു പിടിച്ച് അവരുടെ ഭാവി വിലയിരുത്തുക എന്നതായിരുന്നു അത്.
സാമൂഹികശാസ്ത്രം പഠിക്കുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ ആ ചേരിയില്‍ താമസിക്കുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥികളാരും രക്ഷപ്പെടാന്‍ ഇടയില്ല എന്നു വിലയിരുത്തി. അത്ര ദരിദ്രാവസ്ഥയിലും പിന്നാക്കാവസ്ഥയിലുമായിരുന്നു അവര്‍. അവരുടെ ഭാവി ഇരുളടഞ്ഞതാണ് എന്ന് കുട്ടികള്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടെഴുതി.
25 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം യാദൃച്ഛികമായി ഈ റിപ്പോര്‍ട്ട് കാണാനിടയായ മറ്റൊരു അദ്ധ്യാപകന്‍ തന്റെ വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക് ഈ റിപ്പോര്‍ട്ട് നല്‍കിയിട്ട് ഇതിനൊരു ഫോളോ അപ് തയാറാക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു. കുട്ടികളുടെ വിലാസം ആദ്യ റിപ്പോര്‍ട്ടിലുണ്ടായിരുന്നതു കൊണ്ട് അവരെ തപ്പിപ്പിടിക്കുക പ്രയാസമായിരുന്നില്ല. പ്രതീക്ഷയ്ക്കു വിപരീതമായി 200 കുട്ടികളില്‍ 180 കുട്ടികള്‍ നല്ല നിലയിലായി. അവരില്‍ ഡോക്ടര്‍മാര്‍, ആര്‍ക്കിടെക്ടുകള്‍, നിയമബിരുദധാരികള്‍, നേതാക്കന്മാര്‍ എന്നിവരുണ്ട്. അദ്ധ്യാപകന് അദ്ഭുതമായി. അദ്ദേഹം നേരിട്ട് ഇവരുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ജീവിതവിജയത്തിന്റെ കാരണം തിരക്കി. എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരേ ഒരു ഉത്തരം മാത്രമേ പറയാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
“ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ച ഒരു ടീച്ചര്‍.”
(-Chicken Soup for the Soul)