September 16, 2008

നീലനീല മലയുടെ മുകളില്‍...



ആഗസ്റ്റ് 28 മുതല്‍ സെപ്തംബര്‍ 2 വരെ മലയാളമനോരമ ദിനപ്പത്രം ആഘോഷത്തോടെ തന്നെ ഒരു തുടര്‍ഫീച്ചര്‍ എഴുതി. ‘ബ്ലൂട്രൂത്ത്’. തയാറാക്കിയവര്‍ ജയന്‍ മേനോന്‍, ജിജോ ജോണ്‍ പുത്തേഴത്ത്, സുനീഷ് തോമസ്, ബെര്‍ളി തോമസ്. സങ്കലനം : അനില്‍ രാധാകൃഷ്ണന്‍. സംഭവത്തിന്റെ ഗൌരവം ഒറ്റവായനയില്‍ തന്നെ ആര്‍ക്കും ബോദ്ധ്യപ്പെടും. പക്ഷേ ആമുഖത്തില്‍ കണ്ട് തെറ്റിദ്ധരിച്ചതു പോലെ ‘നീലപ്പല്ലു’കളുടെ വിളയാട്ടു കഥയായിരുന്നില്ല മൊത്തം. പുട്ടിലെ തേങ്ങാചീളുകള്‍ പോലെ ആദ്യവും അവസാനവും മാത്രമാണ് ഒളിക്യാമറകളും ബ്ലൂടൂത്ത് വഴിയുള്ള പ്രചരണവും വിലസിയത്. ബാക്കി ഇന്റെര്‍നെറ്റ് വലയില്‍ നിങ്ങള്‍ ഏതു സമയത്തും കുടുങ്ങിപ്പോകാമെന്ന സദുദ്ദേശപരമായ താക്കീതുകളാണ്. അതില്‍ സ്പൂഫിങും ഫിഷിങും ഹാക്കിംങും ചാറ്റിങും ഓര്‍ക്കൂട്ടും വ്യക്തിദുരന്തങ്ങളുടെ കദനകഥകളായി പൂത്തു. ഇതൊക്കെ എന്തോന്നാണെന്നും പറഞ്ഞ് ജനസാമാന്യം അന്തംവിടാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ബോക്സില്‍ പ്രസക്തമായ വിവരങ്ങളും നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. വരും കാലങ്ങളില്‍ രാഷ്ട്രാന്തരീയ കുപ്രസിദ്ധിനേടിയാക്കാവുന്നത്ര മിടുക്കനായ ‘സ്ക്രൂ’ എന്ന മലയാളി ഹാക്കറുമായി അഭിമുഖവുമുണ്ടായിരുന്നു, മേമ്പൊടിയായി. ഹ്രസ്വമെങ്കിലും അര്‍ത്ഥഗര്‍ഭം.

മനോരമയാണ് പത്രം. ബഷീറിനു ശേഷം ഒന്നു വച്ചുള്ള കണക്കില്‍ പുതിയ സൂത്രവാക്യം എഴുതിച്ചേര്‍ത്ത മലയാളത്തിന്റെ സുകൃതമാണ്. വണ്‍ ഈസ് ബിഗ്ഗെര്‍ ദാന്‍ ടു പ്ലസ് ത്രീ പ്ലസ് ഫോര്‍ ! അങ്ങനെയൊരു പത്രത്തില്‍ ചില ദിവസങ്ങളില്‍ നാലാം പേജും കവിഞ്ഞ് നിറഞ്ഞു നിന്ന നിശ്ചിതവിഷയത്തിലുള്ള ഒരു ഫീച്ചര്‍ ഒരു ചലനവുമുണ്ടാക്കാതെ അസ്തമിച്ചു പോകുമോ? ചലനമുണ്ടായി എന്നതു നേര്. അതു പറഞ്ഞതും മനോരമയാണ്. രണ്ടു ബോക്സ് വാര്‍ത്തകളിലൂടെ. ബ്ലൂടൂത്തിലൂടെ പ്രചരിച്ച കൊച്ചിയിലെ വീട്ടമയുടെ മോര്‍ഫിങ് ചിത്രത്തിന്റെ ഉറവിടത്തെക്കുറിച്ച് പോലീസ് ഗൌരവമായി അന്വേഷിക്കുന്നതാണെന്ന് അസിസ്റ്റന്റ് പോലീസ് കമ്മീഷ്ണര്‍ പറഞ്ഞു. (ഇത്രനാളും അവരതു കാര്യമായി എടുത്തിരുന്നില്ല.. ഓ എന്തോന്ന്..) രണ്ടാമത്തേത്, ക്യാമറ മൊബൈല്‍ നിരോധിക്കുന്നതു സംബന്ധിച്ച് വിദഗ്ദാഭിപ്രായം സമര്‍പ്പിക്കാന്‍ സൈബര്‍ സെല്‍ ഐ ജിയ്ക്ക് മനുഷ്യാവകാശ കമ്മീഷന്‍ നിര്‍ദ്ദേശം നല്‍കിയതാണ്. ഒരു തുടരന്‍ ഫീച്ചറിന്റെ ആദ്യവും ഒടുവിലും വന്ന ഒരു പ്രശ്നത്തെ മാത്രമേ - ഒളിക്യാമറ പ്രശ്നത്തെ മാത്രമേ- അധികാരികള്‍ ഗൌരവമായി കണ്ടുള്ളൂ? എ ടി എം കാര്‍ഡ്, ഇ മെയില്‍, ചാറ്റു റൂമുകള്‍, ഹാക്കിങ്ങിനു ഉപയോഗിച്ചുവരുന്ന പഞ്ച നക്ഷത്രഹോട്ടലുകളിലെ വി-ഫി കണക്ഷനുകള്‍ എന്നിവ നിരോധിക്കന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തനകള്‍ ഒരിടത്തു നിന്നും ഉയരുന്നില്ല. അതെങ്ങനെ?

തിരുവനന്തപുരത്തെ പേട്ടയിലെ സ്കൂളില്‍ ഒരു പ്യൂണ്‍ കുട്ടികളുടെയും അദ്ധ്യാപികമാരുടെയും ചിത്രങ്ങള്‍ അശ്ലീലചിത്രങ്ങളുമായി കൂട്ടിയിണക്കി തന്റെ മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ സൂക്ഷിച്ചതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഓളത്തെ മനോരമ ഉപയോഗിച്ചതാണ് സത്യത്തില്‍ ഈ തുടരന്‍. ചോക്കെടുക്കാന്‍ കുനിഞ്ഞ ടീച്ചറിന്റെ മുന്നില്‍ ഫോണ്‍ക്യാമറ മിന്നിയതും ഉത്തരക്കടലാസ്സില്‍ നൂലിട്ടു കെട്ടാനുള്ള പഴുതിലൂടെ ക്ലാസ്സില്‍ ക്യാമറയുടെ ഒളികണ്ണുകള്‍ പെണ്ണത്തങ്ങളെ നോക്കിയിരുന്നതും ഭാവുകത്വത്തോടെ വര്‍ണ്ണിക്കുന്ന ഫീച്ചര്‍ ആദ്യമേ ഒരു സത്യവാങ്മൂലം നടത്തിയിരുന്നു, ഇങ്ങനെ. “ഇപ്പോള്‍ വായിച്ചത് ഒരു നീലപര്‍വതത്തിന്റെ ഒരറ്റം മാത്രമാണ്. ഞങ്ങളുടെ അന്വേഷണത്തില്‍ ലഭിച്ച ആയിരക്കണക്കിനു ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന വിവരങ്ങളില്‍ നിന്നു പ്രാതിനിധ്യസ്വഭാവമുള്ളതും പ്രസിദ്ധീകരണയോഗ്യമായതും സാമൂഹികപ്രസക്തിയുള്ളതും മാത്രമേ സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ളൂ.” (ഇതൊന്നുമല്ലാത്ത ബാക്കിയുള്ളവകളും ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്നവയാണെന്ന അതിഭാവുകത്വം ശ്രദ്ധിക്കണം) വായിക്കുന്ന മദ്ധ്യവയസ്സുകഴിഞ്ഞ ആര്‍ക്കും കേറി കൊള്ളുന്ന ഒരു വാക്യവും ആമുഖത്തിലുണ്ട് . ‘കൂട്ടുകാര്‍ നിങ്ങളുടെ മകന് കാട്ടിക്കൊടുക്കുന്ന മൊബൈല്‍ക്ലിപ്പുകളിലൊന്നില്‍ നിങ്ങള്‍ തന്നെ നായകനോ നായികയോ’ ആവാമെന്ന്.

നമ്മെ ആരോ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന തോന്നല്‍ പോലെ അരക്ഷിതമായ ഒരു മാനസികാവസ്ഥയില്ല. സ്വകാര്യതയെന്നത് ഒരു മിഥ്യയായിട്ടുണ്ട് ഏറെക്കുറെ ഇന്ന്. സാങ്കേതികതയുടെ വളര്‍ച്ചയോടെ. അല്ലെങ്കില്‍ എന്താണ് സ്വകാര്യത? നമ്മുടെ തന്നെ ഉടലുകളോ? മൊബൈല്‍ ക്യാമറാഫോണിന്റെ നിരോധനത്തിനു ആലോചിക്കുന്ന മനുഷ്യാവകാശ കമ്മീഷന്‍ പരിഗണിച്ച ഒരു കാര്യം ക്യാമറാഫോണുകളുടെ ദുരുപയോഗത്തിനു ഏറ്റവുമധികം വിധേയമാവുന്നത് സ്ത്രീകളും വിദ്യാര്‍ത്ഥിനികളുമാണെന്ന കാര്യമാണ്. പെണ്ണുടലുകളെ പിന്തുടരുന്ന കണ്ണുകള്‍ ബ്ലൂടൂത്ത് കാലത്തില്‍ പെട്ടെന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞതല്ല. ഓര്‍മ്മയില്ലേ ലീലാതിലകത്തിലെ പ്രസിദ്ധമായ ആ 'അശ്ലീലവും ഗ്രാമ്യവുമായ' ശ്ലോകം .. “ആറ്റില്‍ കുളിക്കിന്റ നേരം ചില നീരജലോചനായാം.....” കാലം പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ട്. ഒരു പക്ഷേ അതിനും പിന്‍പ്. ലിഖിതസാഹിത്യം അന്നത്തെ ഏറ്റവും മുന്തിയ സാങ്കേതികത. കുളക്കടവിലും ആറ്റു തീരത്തും പെണ്ണുടലുകള്‍ക്ക് നേരെ കാലാകാലം പാഞ്ഞിരുന്ന ഈ ഒളിഞ്ഞുനോട്ടം കണ്ണുകളുടെ എക്സ്ടെന്‍ഷനായ ക്യാമറകള്‍ വഴി അടച്ചു ഭദ്രമായ കോണ്‍ക്രീറ്റു മുറികള്‍ക്കുള്ളിലും നുഴഞ്ഞു ചെല്ലുന്നതു വഴിയാണ് ‘നീലമലകള്‍’ ഉയരുന്നത്. ഒളിഞ്ഞുനോട്ടത്തില്‍ അധീശത്വപരമായ മനസ്സാണ് ചാരിതാര്‍ത്ഥ്യമടയുന്നത്. ‘നിന്നെ അനാവൃതയായി കണ്ടാല്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ കീഴടക്കി’ എന്നാണര്‍ത്ഥം. അതില്‍ ലൈംഗികതയ്ക്ക് കുറച്ചേ പ്രവൃത്തിയുള്ളൂ. ഷര്‍ട്ടൂരുന്നതോടെയാണ് നാം ക്ഷേത്രത്തിലും പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലും വിനീതരും വിധേയരുമാവുന്നത്. ഷര്‍ട്ടും ഊരിപ്പിടിച്ചു നില്‍ക്കുന്നവന്റെ ‘തടി’തന്നെയാണ് ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ തുറിച്ചു നോക്കപ്പെടുന്ന പെണ്ണുടലും. രണ്ടും ‘മേല്‍’ നോട്ടങ്ങള്‍ക്കു കീഴെ ചുളിയുന്നു. ചൂളുന്നു.

വേണ്ടത്ര തയാറെടുപ്പില്ലാതെയിരിക്കുന്ന ഒരാള്‍ക്കു നേരെ ക്യാമറയുടെ ഷട്ടര്‍ തുറന്നടയുമ്പോഴും അയാള്‍ ചൂളും. അനാവൃതത്വം ശരീരത്തിനു മാത്രമല്ല. മറ്റൊരാളിന്റെ ഇച്ഛയ്ക്കു വിധേയ(ന്‍)യായതിന്റെ സങ്കോചമാണത്. അതൊരു മനോനിലയാണ്. അപ്പോള്‍ അനുവാദമില്ലാത്ത ഏതു ചിത്രവും (അനുവാദം കിട്ടിയാല്‍ തന്നെ ചില ചിത്രങ്ങളും!) ഒരു ഒളിച്ചുനോട്ടത്തിന്റെ അധികാരത്തെ മനശ്ശാസ്ത്രപരമായി ഊട്ടി ഉറപ്പിക്കുകയല്ലേ ചെയ്യുന്നത്? ഫോട്ടോഗ്രാഫി തൊഴിലായി കൊണ്ടു നടക്കുന്നവര്‍ക്ക് എവിടെ വച്ചും ആരെയും ക്ലിക്കാം എന്നൊരു ധ്വനിയുണ്ട് മേലുദ്ധരിച്ച ക്യാമറാമൊബൈല്‍ നിരോധനാലോചനാ ചര്‍ച്ചയില്‍. കാരണം മൊബൈല്‍ സാദ്ധ്യമാക്കുന്നത് ആര്‍ക്കും ആരെയും പകര്‍ത്തി തന്റേതാക്കാമെന്ന നിലയാണ്. താന്‍ എവിടെ നോക്കുന്നു എന്നതിന്റെ രജിസ്ട്രേഷനാണ്. എന്തിനെയാണ് നമ്മള്‍ സത്യത്തില്‍ നിരോധിക്കേണ്ടത്? സ്വന്തം ഇച്ഛകളില്ലാത്ത ക്യാമറകളെയാണോ? പകരം കണ്ണുകളെയല്ലേ, കാഴ്ചകളുടെ ദിശനിര്‍ണ്ണയിക്കാന്‍ തരിക്കുന്ന മസ്തിഷ്കകോശങ്ങളെയല്ലേ? ബോധനിര്‍മ്മിതികളാല്‍ മനസ്സുകളെ മുച്ചൂടും മലീമസമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളെ? മനോരമയിലെ തുടരന്‍ പറയുന്നുണ്ട്, സ്ത്രീ/പെണ്‍കുട്ടി അനാവൃത തന്നെയാവണമെന്നില്ലത്രേ ഇപ്പോള്‍. അപരിചിതമായ ഏതു മുഖവും മതി സൈബര്‍ വലയ്ക്ക്. 100 രൂപവരെ പ്രതിഫലം കിട്ടും, അങ്ങനെയൊരു കാഷ്വല്‍ മുഖത്തിന്. നീലമലയുടെ പൊക്കം നോക്കണേ!

തീര്‍ന്നില്ല. മനോരമ പത്രത്തിന് അടുത്തകാലത്തായി ഒരു അനുസാരിയുണ്ട്. നാലുപേജ് അനുബന്ധം. ‘മെട്രോമനോരമ.’ അതിലെ ഒരു സ്ഥിരം പംക്തി കുറച്ചു പെണ്‍കുട്ടികളുടെ പടമാണ്. (അപൂര്‍വമായി മദ്ധ്യവയസ്കകളെ കാണാം. ഒരിക്കല്‍ മാത്രം ഒരു മാവേലി വേഷക്കാരനെ കണ്ടു. എങ്കിലും ‘പ്രാതിനിത്യ‘സ്വാഭാവമനുസരിച്ച് എല്ലാം പെണ്‍കുട്ടികള്‍ തന്നെ ) ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിലും സ്കൂള്‍ കോളേജുകളിലും ബസ്റ്റാന്‍ഡിമൊക്കെ വച്ച് അതി സമര്‍ത്ഥമായി എടുത്ത ചിത്രങ്ങള്‍. അവരറിയാതെ. കൂട്ടത്തിലൊരാളിന്റെ മുഖത്തിനു ചുറ്റും വട്ടം വരച്ചിട്ട് പത്രം ചോദിക്കുന്നു “ഞാന്‍ ആര്?” വലയത്തിനുള്ളിലായ ആ ഭാഗ്യവതി, താനറിയാതെ എടുത്ത ( പത്രം കാണുമ്പോഴായിരിക്കും ആ പാവം അയ്യടാന്നായി പോവുക. ദേ തന്റെ പടം!) തന്റെ ഫോട്ടോ വന്ന പത്രവുമായി മനോരമ ആപ്പീസില്‍ ചെന്നാല്‍ 1000 രൂപയുടെ സമ്മാനവുമായി മടങ്ങാം. (സൈബര്‍ ലോകത്ത നീലപരവതാനികളില്‍ കാഷ്വല്‍ മുഖങ്ങള്‍ക്ക് 100 രൂപയേ ഉള്ളൂ.....മീഡിയം മാറുമ്പോള്‍ എന്തുവ്യത്യാസം !) ബ്ലൂട്രൂത്ത് തുടരന്‍ വന്ന ദിവസങ്ങളിലും ഞാനാര് വട്ടം വരയ്ക്കല്‍ മുറയ്ക്കു തുടര്‍ന്നിരുന്നു. അതിപ്പോഴും തുടരുന്നു. വിരോധാഭാസത്തിനു ഇതിനേക്കാ‍ള്‍ നല്ല ഉദാഹരണം വേറെ എവിടെ കിട്ടാനാണ്?

കൌമാരപ്രായക്കാരന്‍ സഹപാഠിയുടെ ചിത്രമെടുക്കുന്നത് ‘നീലമലയുടെ’ തുഞ്ചം! അപ്പം ഇതോ?
Post a Comment